Rezerwy na świadczenia pracownicze
MSR 19 zawiera szczegółowy opis metody aktuarialnej szacowania rezerw na świadczenia pracownicze. Standard za obligatoryjne uznaje stosowania metody tzw. prognozowanych uprawnień jednostkowych (ang. Projected Unit Credit), której ideą jest przypisanie do każdego okresu stażu - odpowiedniej części przyszłego świadczenia. W ten sposób każdy kolejny okres stażu powoduje powstanie kolejnej jednostki uprawnienia do świadczenia. Oznacza to, że koszt świadczeń pracowniczych danego roku wypłaty nie może obciążać w całości tego roku, tylko musi być rozłożony na cały okres zatrudnienia pracownika. W związku z powyższym, koszt, jaki w danym roku generują odprawy emerytalne, bądź inne świadczenia o podobnym charakterze, musi być rozłożony na cały okres zatrudnienia pracownika, którego dotyczy ta wypłata.

Przy zastosowaniu tej metody niezbędne jest przyjęcia szeregu założeń aktuarialnych miedzy innymi dotyczących założeń demograficznych i finansowych. Założenia demograficzne dotyczą przyszłych cech charakteryzujących aktualnie zatrudnionych i byłych pracowników, którzy są uprawnieni do świadczeń. Założenia finansowe natomiast dotyczące takich zagadnień jak inflacja, zwrot z aktywów programu i stopy dyskontowe. Mają one ogromny wpływ na prawdopodobieństwo wypłaty świadczenia, wysokość świadczenia i uwzględniają wartość pieniądza w czasie. Fundamentalnymi założeniami są prawdopodobieństwo śmierci, prawdopodobieństwo przejścia na rentę inwalidzką, rotacja, wzrost wynagrodzeń, stopa dyskontowa. Standard nakłada obowiązek stosowania bezstronnych i wzajemnie dopasowanych (spójnych) założeń aktuarialnych dotyczących zmiennych finansowych oraz zmiennych demograficznych. Finansowe założenia aktuarialne powinny opierać się na prognozach rynkowych na dzień bilansowy, dotyczących okresu zapadalności istniejących zobowiązań.

 
     
   
 
licznik odwiedzin - 17695985        | mapa strony | © 2005-2009
Utworzono w systemie darmowe strony www EntroCMS